Każde urządzenie ma określony przez prawa fizyki zakres barw, które może zreprodukować. Monitor nie może zreprodukować bardziej nasyconej czerwieni niż ta wynikająca z barwy jego czerwonego luminoforu. Drukarka nie jest w stanie zreprodukować bardziej nasyconego cyjanu niż odpowiadający barwie atramentu. Zakres kolorów możliwych do uzyskania na danym urządzeniu nazywamy gamutem barwnym. Barwy obecne w przestrzeni barw źródła, a niemożliwe do reprodukcji w przestrzeni barw urządzenia wyjściowego nazywamy barwami spoza gamutu (ang. out-of-gammut). Ponieważ nie możemy ich uzyskać w wyjściowej przestrzeni barw, musimy je zastąpić innymi barwami. Jeśli nie da się "ukręcić bicza z piasku", musimy tych barw poszukać gdzie indziej. Sposób odwzorowania barw (rendering intent) pozwala określić, gdzie znajduje się to "gdzie indziej". Specyfikacja profili ICC zawiera opis czterech sposobów, które pozwalają zająć się barwami spoza gamutu. Sposoby te określane są jako rendering intent. Percepcyjny (ang. perceptual) i nasyceniowy (ang. saturation rendering intent) stosują kompresję gamutu, zmniejszając nasycenie wszystkich barw z przestrzeni źródłowej tak, aby wszystkie zawarły się w przestrzeni docelowej (wyjściowej). W przypadku sposobu względnie (ang. relative) i absolutnie kolorymetrycznego (ang.absolute colorimetric) stosuje się obcinanie (ang. clipping) gamutu, w którym barwy znajdujące się poza gamutem są reprezentowane przez najbliższe pod względem odcienia barwy znajdujące się wewnątrz gamutu. Percepcyjny (perceptual) sposób odwzorowania barw stara się zachować ogólny wygląd, zmieniając barwy z przestrzeni źródłowej w ten sposób, aby mogły znaleźć się w przestrzeni docelowej i zachować przy tym ogólne relacje pomiędzy barwami, ponieważ nasze oczy są bardziej czułe na zmiany stosunku między barwami niż na ich bezwzględne wartości. Ten sposób jest wskazany w przypadku obrazów zawierających stosunkowo dużo barw znajdujących się poza gamutem. Nasyceniowy (saturation) sposób odwzorowania barw stara się po prostu uzyskać intensywne barwy, bez koncentrowania się zbytnio na wierności reprodukcji, przez konwersję nasyconych barw z przestrzeni wejściowej do innych nasyconych barw w przestrzeni wyjściowej. Zwykle jest dobrym rozwiązaniem w przypadku wykresów w grafice prezentacyjnej czy też map, gdzie różnym wysokościom terenu czy głębokościom mórz i jezior odpowiadają różne nasycenia barw. Jeśli jednak celem jest osiągnięcie dużej wierności barw, nie jest on raczej najlepszym rozwiązaniem. Względnie kolorymetryczny (relative colorimetric) sposób odwzorowania barw bierze pod uwagę fakt, że nasze oczy zawsze adaptują się do barwy bieli medium, które oglądamy. Przekształca zatem biel z przestrzeni źródłowej na biel przestrzeni wyjściowej w ten sposób, że biel w przestrzeni docelowej jest np. bielą papieru, na którym drukujemy, a nie bielą identyczną z bielą w przestrzeni źródłowej. Następnie wszystkie możliwe do zreprodukowania barwy są reprodukowane w możliwie najwierniejszy sposób, barwy spoza gamutu reprezentowane są przez barwy o najbliższym odcieniu. Często ten wybór jest lepszy dla obrazów niż percepcyjny, gdyż pozwala zachować więcej oryginalnych barw. Absolutnie kolorymetryczny (absolute colorimetric) sposób odwzorowania barw różni się od względnie kolorymetrycznego tym, że nie dokonuje przekształcenia bieli źródła w biel przestrzeni docelowej. Urządzenie, korzystając z tego sposobu w sytuacji, w której ma zreprodukować obraz pochodzący ze źródła mającego niebieskawo zabarwioną biel na urządzeniu charakteryzującym się lekko żółtawą bielą, będzie starało się uzyskać taką biel, jak w przestrzeni wejściowej, np. doda odrobinę cyjanu w białych miejscach. Ten sposób jest przewidziany głównie do wykonywania prób barwnych proofingu), których celem jest uzyskanie wiernej reprezentacji druku (w tym również bieli papieru) na innym urządzeniu. Jeśli używasz systemu zarządzania barwą do konwersji danych z jednej przestrzeni barw do drugiej, musisz dostarczyć systemowi profil wejściowy i wyjściowy, aby "wiedział" skąd dana barwa pochodzi i jak ma być reprezentowana na urządzeniu wyjściowym. W większości wypadków możesz również określić sposób odwzorowania barw, który wskaże, jak te barwy mają być przekształcone. Jeśli nie masz takiej możliwości, aplikacja zwykle stosuje domyślny sposób odwzorowania barw, zapisywany w profilu przez program, za pomocą którego go stworzono. Zwykle jest to percepcyjny sposób odwzorowania.

Rysunek ten przedstawia wzornik Macbeth Color Checker przekształcony do przestrzeni CMYK za pomocą profilu, który był wykorzystany przy produkcji tej książki, przy użyciu każdego z czterech możliwych sposobów (rendering intent). Każde z przekształceń uzupełnione jest wykresem przedstawiającym powierzchnię a,b przestrzeni barwnej LAB z zaznaczonymi na zielono barwami oryginalnymi, na czerwono zaznaczono ich odpowiedniki uzyskane po przekształceniu. (Nie zaznaczyliśmy szarości, gdyż zmiana zachodzi głównie w jasności, która jest trzecią osią w układzie LAB i nie jest pokazana na wykresach a,b).

a - Barwy znajdujące się poza gamutem (out-of gamut)
b - Te barwy znajdują się w większości w gamucie, ale są traktowane w różny sposób przez różne sposoby odwzorowania barw (rendering intent)
c - Te barwy mają obniżone nasycenie przy zastosowaniu odwzorowania percepcyjnego, ale nie w przypadku zastosowania jednego z odwzorowań kolorymetrycznych W większości przypadków różnice między odwzorowaniami percepcyjnym, nasyceniowym i względnie kolorymetrycznym są subtelne. Odwzorowanie absolutnie kolorymetryczne daje rezultaty znacząco różniące się od trzech pozostałych, ponieważ nie zmienia punktu bieli, przez co jest głównie stosowane przy proofingu. Zwróć uwagę na różnice występujące w nasyconych czerwieniach w odwzorowaniu percepcyjnym i względnie kolorymetrycznym na ilustracjach poniżej. Zauważ też zmianę odcienia w czerwieniach w przypadku odwzorowania nasyceniowego.

Bruce Fraser, Chris Murphy, Fred Bunting "Profesjonalne zarządzanie barwą. Wydanie II". Zobacz pełny opis książki