Bit jest najmniejszą porcją informacji, jaką rozumie komputer, może przyjmować dwie wartości: 1 lub 0, jest to podstawą dwójkowego systemu liczbowego, czyli systemu zerojedynkowego. Ekran monitora komputerowego podzielony jest na piksele - małe punkty, które dawniej mogły być w jednym z dwóch stanów: "włączony" lub "nie włączony", w zależności od informacji bitowej wysyłanej do danego piksela. Monitory charakteryzujące się takim sposobem działania nazywane były monitorami 1-bitowymi, ponieważ do każdego piksela przesyłany był w danej chwili jeden bit informacji. Później monitory stały się bardziej zaawansowane. Powstały monitory 2-bitowe. Znaczyło to, że każdy piksel mógł interpretować w danej chwili 2 bity informacji wysyłanych z komputera. Na podstawie 2 bitów informacji piksel mógł przyjmować jeden z czterech kolorów (22) odpowiadających następującym kombinacjom zer i jedynek: 11, 00, 10 lub 01. Zawsze jeden z kolorów to czarny, a drugi biały. Dwa pozostałe mogły być dwoma odcieniami szarości lub kolorami typu czerwony i niebieski. Rozumując w ten sam sposób, jeśli mamy do czynienia z monitorem 4-bitowym, kolor każdego piksela opisywany jest przez 4 bity informacji, czyli każdy piksel może mieć przykładowo jeden odcień z gamy odcieni szarości, ponieważ stany 4 bitów możemy ułożyć na 16 sposobów. W zależności od ułożenia zer i jedynek na czterech pozycjach, uzyskujemy jeden z 16 odcieni lub kolorów.

Każdy impuls elektroniczny niesie ze sobą jedną z dwóch informacji: 1 lub 0, razem mamy dwie informacje. Jeśli mamy do czynienia na przykład z monitorem 4-bitowym, wtedy wzór ma postać 2 (2 stany) do potęgi 4. Mamy więc 16 możliwych odcieni szarości lub kolorów w 4-bitowej skali szarości lub kolorów. W głębokości 8 bitów analogicznie 28 = 256 - obraz 8-bitowy może składać się z pikseli przyjmujących jeden kolor z 256-kolorowej gamy. Im większa głębokość bitowa, tym więcej bitów informacji potrzeba do opisania pojedynczego piksela, stąd też większa objętość pliku.